Galiçya’nın güneyindeki küçük bir köyün kabuklu deniz ürünleri toplayan kadınları, her gelgitte deniz suyu ile kum arasındaki eşiği ekmek, kazmak ve korumak için çabalıyorlar. Burası, değerli bir deniz ürünü yetiştirdikleri bir alan ve aynı zamanda onları kolektif olarak birleştiren, onlara duygusal, ahlaki, kadın dayanışmasına dayalı, şefkatli ve işçi bilinciyle destek imkanı sunan ilişkisel bir alan. Hissettikleri kolektif bilinçle, sadece zanaat işi yapmakla kalmadıklarını, aynı zamanda yaşadıkları dünyayı dönüştüren bir şefkat ağı olduklarını seziyorlar.

Instituto Cervantes de Estambul Katkılarıyla