Evinin eski kış bahçesinde oturan yaşlı bir kadın, kendi elleriyle aile soy ağacını yapmaktadır. Musluğu açıp sümüklü böceğine su verir, ancak musluğu tam kapatmaz. Aralıktan süzülen her damla, soy ağacındaki bir yüzü silmeye başlar. Kadın, suyun yalnızca bir element değil; zamanı, hafızayı ve geçmişle geleceği yutan görünmez bir güç olduğunu fark eder. Musluğu kapatmaya çalıştıkça kayıplar artar. Çaresizlik içinde suya sarılır, ancak akışı durduramaz. Sonunda sıra kendine geldiğinde, soyut bir boşlukta yeniden doğar ve damlanın peşine düşer. Ağzındaki kaşıkta taşıdığı “son damla”, yaşamın ve umudun sembolüne dönüşür. Kadın, bu damlayı uzakta beliren ağaca ulaştırır. Damla kökleri besler; sümüklü böcek yavruları ağacın etrafında spiral biçimde yürür. Geçtikleri yol yeşerir — yaşam yeniden başlar. “Her damla, yaşamın izini taşır.