Bir çocuk ödevinde evini anlatır: kahvaltılar, sohbetler, aile sıcaklığı… Sözler neşeyle doludur ama görüntüler farklıdır; duvarlar çatlamış, yaşam dağılmıştır. Anlatı ilerledikçe kelimeler ile gerçeklik arasındaki uçurum büyür. Ses hâlâ konuşur, fakat ev artık sessizdir. “Home Sweet Home” bir yuvanın, sadece seslerde kalan hatırasını anlatır.